.............."گفتار سبز "..............

اخیراً  انتشار خاطره ای از احمدرضا دالوند هنرمند همتبارم درباره مرتضی ممیز خاطرم را مشوش کرد! چشم پوشی از خطای استاد توصیه ای اسلامی است.
مولا علی درباره حقوق استاد می فرماید:«ما لا تأخذ بثوبه». یعنی یقه استاد را نگیرید! جامه اش را برای کشف مسئله ای ندرید! علی (ع) می فرماید: برای کسب دانش و تفقه بپرس، نه برای گیج کردن و آزار رساندن! و از این بالاتر تاکید شده است بر پوشیدن خطای استاد.
علامه حسن زاده آملی بیان می کند  که وقتی از استادش فاضل تونی خطایی در بیان می بیند و چون این خطا را نزد استادی دیگر بیان می کند به نهیبی بر خطای خود وقوف می یابد پس  به دیدار استاد می شتابد و پشت دست و کف پای استاد فاضل تونی را به نشانه عذر و توبه می بوسد!
ممیز اکنون شاقولی برای تمییز اخلاق حرفه ای دالوند است . ذکر کپیه کاری یا مزاح استاد نه از ارج ایشان می کاهد و نه به ارج ایشان می افزاید . کسی را در سایه بردن شما را منور نمی کند و رسوا کردن برای شما آبرو نمی خرد.  نکند فردا احدی از شاگردان ایشان نیز طشت از بام بیاندازد و کوس رسوایی در بازار بنوازد که زینهار : این دالوند نه آن است که می نماید! پرده دری تحفه نامیمون این سال هاست. بی آبرو کردن چندان مایه ای نمی خواهد کمی لقلقه زبان می خواهد و کمی گستاخی بیان! اما ندای شیخ اجل در گوش است که حق جل و اعلا می بیند و می پوشد، و همسایه نمی بیند و می خروشد!
دالوند نام مستعار همه ناسپاسی های ما در برابر آن هاست که زمانی دستمان را گرفته اند.  وای بر روزی که این دایره ناسپاسی بر ما محیط شود.