پیکره دلفان نماد رسمی جشنواره بین المللی فیلم های آموزشی

 چهل و سومین جشنواره فیلم رشد روزهای پایانی خود را می گذراند. اما شاید بسیاری ندانند که در چهارده دوره نخست این جشنواره که قبل از انقلاب برگزار شده است همواره تندیسی برگرفته از آثار تاریخی لرستان با قدمت ۱۲۰۰ ساله که در حوالی شهرستان دلفان کشف گردیده بود نماد اصلی جشنواره بوده و همواره به برگزیدگان این جشنواره بین المللی اهداء می شده است. برای یافتن تصویری از این تندیس روزهای گذشته به وزارت آموزش و پرورش و موزه ایران باستان مراجعه کردم ولی متاسفانه نمونه آن را نیافتم. از بقیه دوستان لرستان پژوه درخواست می کنم برای یافتن نمونه این تندیس که بخشی از تاریخ فرهنگ کشور و نشانه ای از تاریخ بشکوه لرستان است یاری فرمایند. مطلب زیر نیز در همین باره در وب سایت رسمی جشنواره بین المللی فیلم رشد انتشار یافته است.

"جشنوارۀ بین المللی فیلمهای آموزشی رشد نخستین بار در سال ۱۳۴۲ هجری شمسی (۱۹۶۳ میلادی) توسط ادارۀ فعالیت های سمعی و بصری وزارت آموزش و پرورش، در تهران برگزار گردید. نام رسمی این جشنواره در ابتدا «فستیوال بین المللی فیلمهای آموزنده» بود، اما پس از پنج دوره برگزاری، واژۀ «جشنواره» برای نخستین بار در زبان فارسی برای نامیدن این رویداد به کار گرفته شد و بدین ترتیب نام جشنواره در دورۀ ششم، در سال ۱۳۴۸ هجری شمسی (۱۹۶۹ میلادی)، به «جشنوارۀ بین المللی فیلم های آموزشی» تغییر نام یافت.

نماد جشنواره بین المللی فیلم رشد

با آغاز كار جشنواره بین المللی فیلم های آموزشی رشد در سال ۱۳۴۲، انتخاب و اهدای جایزه‌ای منحصر بفرد برای اولین جشنواره فیلم در ایران در این زمینه امری الزامی بود. بنابراین پیكره ای زیبا و كوچك با قدمتی ۱۲۰۰ ساله نتیجه جستجو و تلاش فراوان باستان شناسان در موزه ایران باستان بود. پیكره ای كه در حفاری از تپه ای(!) با نام دلفان در استان لرستان بدست آمده بود. برای تبدیل این پیكره به تندیس و نماد جشنواره، هنرمندان با ذوق ایرانی آن را به پیكره ای با رنگهای طلایی، نقره ای، و برنزی با پایه های مرمری درآوردند. نمادی از ایران و تمدن غنی آن كه به صورت مداوم درچهارده دوره نخستین جشنواره های بین المللی رشد به فیلم های برگزیده اعطا می گشت.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، جوایز جشنواره بین المللی فیلم های آموزشی رشد در سه رنگ طلا، نقره و برنزه در قالب گل لاله عنوان نمادی از جشنواره و برگرفته از خون پاك شهدا، كتاب باز نشانه تعلیم و تربیت و دو دست زیر آن نشانگر حمایت از امر آموزش و پرورش- علم و دانش و در نهایت پرفراژ فیلم نمادی از فیلم و فعالیت اصلی جشنواره كه همان حضور فیلمهای آموزشی، فرهنگی و هنری است انتخاب گشت كه در هر دوره به برندگان هر رشته طی مراسمی خاص اهدا می گردد."

 

رمزگشایی از گونگادین

کمتر از یک ماه دیگر یعنی پنجم آذر وارد پنجاهمین سال درگذشت علی جان میر دریکوند نویسنده شگفت لرستانی می شویم . قریب به هشت سال است که دغدغه من نوشتن سرگذشت این نویسنده لرستانی است. در این راه دوستان بسیاری یاری ام دادند. از جمله استاد سید فرید قاسمی که سخاوتمندانه اسنادی بسیاری  را درباره او در اختیارم گذاشت. دوستانی نیز وعده یاری دادند مانند هوشنگ حبیبی و اسماعیل بهرامی که در نیمه راه رها کردند و البته به همان میزان از انگیزه من کاستند!دوستانی نیز مستقلاً درباره او به کاوش پرداختند مانند مهدی ویسکرمی که سعیشان مشکور باد.اما از سال گذشته حامد احمدی خبرداد که نعمت پور برای ساخت فیلمی از علی میر دریکوند همت کرده است. از شنیده این خبر بسیار خوشحال شدم. نعمت پور یک بار نیز به دعوت حامد با بنده تماس گرفت تا اسنادی که از گونگادین دارم در اختیارش بگذارم، امری که من ابایی از آن نداشتم اما دیگر نعمت پور تماسی نگرفت و من نیز درگیر والذاریات خبرگزاری ایسنا بودم.

دیروز اما به دعوت مجازی عبدالرضا قاسمی به سینما فلسطین رفتم تا در چهل و سومین جشنواره فیلم «رشد» فیلم " برای گونگادین بهشت نیست" را ببینم. مستندی تحقیقی که سید غلامرضا نعمت پور آن را با عرقریزان روح ساخته است. این صفت را بدان روی بکار می برم که تماشای فیلم نشان می دهد که چه زحمتی برای رمزگشایی از زندگی علی میر دریکوند کشیده شده است. باید به نعمت پور آفرین گفت . به دلیل خلاقیتی که به خرج داده و به دلیل نگاه محققانه او که گره های بسیاری از زندگی علی میر دریکوند گشوده است . بر فیلم نمی توان ایراد اساسی گرفت. البته جای برخی اسناد و شواهد خالی است که ضربه اساسی به کلیت فیلم نمی زند. بی تردید چنانچه این فیلم امکان نمایش عمومی بیابد سرآغاز دیگری برای رمزگشایی از زندگی سراسر شگفت این نویسنده فقید لرستانی خواهد بود. به عنوان هدیه فرهنگی تصویر منحصر فرد "علی میر دریکوند " را نخستین بار منتشر می نمایم. همچنین تصویر شعری که مرحوم استاد حسین حزین در سوگ علی میر دریکوند در ویژه نامه دانشوران بروجرد سروده است را آورده ام.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     یادآور می شوم نعمت پور وعده داده است که یافته هایش را بزودی در قالب کتابی منتشر خواهد کرد در چنین صورتی پس از 48 سال از آبان 44 که به همت مرحوم حائری در بروجرد یادنامه ای در سوگ میردریکوند منتشر شد یادنامه جامع تری در نکوداشت علیجان منتشر خواهد شد. همین جا به نعمت پور دست مریزاد می گویم و به او یاداوری می نمایم که در کتاب خویش تقدم پزوهشی کسانی چون استاد سیدفرید قاسمی و مهدی ویسکرمی و دیگران را فراموش ننموده و در تالیف خویش ان شاء الله حق مطلب را ادا نمایند.

این هم لینک مطلبی که در سیزدهم اذر سال ۱۳۸۵ در همین وبلاگ در خصوص گانگادین نوشته بودم:

درباره کارگر لرستانی که به کمیته نوبل ادبیات معرفی شد

 پ:دوست نیک اندیشم عبدالرضا شهبازی در نخستین شماره گرامی نامه درگاه پرونده ای را به علی میر دریکوند اختصاص داده بود که یادآوری آن را لازم دانسنم.