"کن خموش این دوزخ از "گفتار سبز

کان زمرد دافع این اژدهاست

بعضی آدم ها هستند که همیشه دوست داشته ام یک فصل راجع به آنهابنویسم . حداقل اینکه در یکی از پست ها هم معرفی کنم و هم عقیده ام را  راجع به آنها بیاورم. یکی از این آدم ها "استاد سید فرید قاسمی"ست، یکی هوشنگ حبیبی، یکی علیرضا آستانه،یکی ابراهیم خدایی،یکی ایرج کاظمی ،یکی محمد کاظم علی پور(بخصوص!)، یکی هم همین یوسف علیخانی !
این مقدمه را گفتم تا همین جا به خودم قول بدهم یواش یواش سراغ این آدم بروم!اما چرا به قول نیما یاد بعضی نفرات برایم تداعی شد شنیدن خبر چاپ کتاب تازه یوسف علیخانی درباره حسن صباح است.
علیخانی هم داستان نویس خوبی است( نمونه اش داستان قدم بخیر مادربزرگ من بود)، هم پژوهشگر خوبی ( نمونه اش تحقیق خواندنی و البته دیدنی روایت عزیز و نگار است)، هم مترجم قابلی (یوسف چند سالی است مترجم عربی جام جم آنلاین است) هم عکاس خوبی ( عکس هایش را در تادانه لابد دیده اید)و هم وبگرد توانمندی ( اداره سایت قابیل و وبلاگ حرفه ای تادانه کار هر کسی نیست) از همه این ها مهمتر یوسف این مرد بلند بالای الموتی تاتی زبان انسان نازنینی است.شیر آهنکوه مردی که دلش مثل گنجشک است. ساده و صمیمی و صادق با ظاهری غلط انداز و بشکوه!
این را اضافه کنم تلاشی که او برای کشف و معرفی قدم خیر زن اسطوره ای لر نشان داد در کمتر محقق لرستانی دیده ام.
یوسف علیخانی به روایت خودش

نوشته شده توسط والی زاده در 2 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط محمدزاده در 3 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 این یاداشت ساده را به بهانه جشنواره تولیدات مراکز صداوسیما نوشته ام . قرار بود در روزنامه جام جم چاپ شود که...به هر حال!

      شب جلیلی است، دریا آرام­تر از شب­های پیش می­نماید و خنکای هوا نوید خوبی است برای برگزاری اختتامیه بزرگترین رخداد فرهنگی ـ رسانه­ای کشور.

سالهاست مازندران نیامده­ام، اما در هزارتوی تاریخ نشانش را بسیار جسته­ام، گویی هنوز صدای رپ­رپ سوارانی می­آید که در هماره تاریخ بیرق حقانیت باورهای علوی را برافراشته­اند و مگر نه اینکه مازندران مهد نخستین حکومت­های شیعی در ایران است.

در همسایگی کوه، جنگل و دریا احساس آدمی ارجاعات دلپذیری به فرهنگ می­یابد. ترانه و تلواسه با ذوق آدمی گره می­خورد. یاد شب گذشته افتاده­ام که تا دیر وقت گروه­های مختلفی درگیر آماده کردن آلاچیق جایگاه بودند و صدای بی­بدیل تار نوازنده خراسانی که بر لب دریا از کویر می­گفت: «آب کم جو، تشنگی آور به دست» موج و عطش ترکیب دلاویزی یافته بودند!   بچه­های کمیسیون موسیقی و سرود حال و هوای دیگری دارند. قرار شده است «ایران سرزمین پاکان» با مضمون اتحاد ملی و با سعی امیر بکان و شهرام منظمی برای اختتامیه آماده شود. اثری ارکسترال که توسط ارکستری تلفیقی از سازهای محلی سنتی و زهی اجرا می­شود. بچه­های گروه تا نیمه­های شب نواها و ملودی­ها را با هم تمرین می­کنند. ده خواننده فولکلور به گویش­های مازنی، گیلکی، آذری، کردی، لری، عربی، بلوچی، جنوبی بوشهری و خراسانی، کلام این اثر را می­خوانند تا رنگین­کمانی از موسیقی مقامی و محلی مناطق در اثری بدیع و ماندگار شکل بگیرد.

در این دوره کمیسیون موسیقی و سرود به لحاظ حضور نوازندگان و خوانندگان محلی، برنامه­ریزی مطلوب، مدیریت قوی و نیز حضور اساتید طراز اول کشور که در کسوت داور  و کارشناس حضور یافته بودند، به اعتراف آنها که دید باریک­بین دارند، وضعیتی ممتاز داشت. ساعد باقری می­گوید در هیچ دوره­ای تا این حد بحث کارشناسی و ارزیابی آثار، جدی نبوده است. سهیل محمودی اگرچه از طولانی شدن جلسات گله­مند است اما حضور بی­تخفیف کارشناسان و نقدهای دقیق و عمیق را حسن کم سابقه جشنواره می­داند. اسماعیل امینی می­گوید این کمیسیون­ها انگار کارگاه آموزشی شده­اند و استاد احمدعلی راغب که دیرسالی است او را شناسنامه آهنگ­های انقلابی کشور می­دانند از آنکه داوری­ها مرز سلیقه و سهمیه را شکسته و عیار بی­بدیل و بی­شائبه گرفته­اند به شادمانی سخن می­گوید. همین نکته استاد راغب را کسی

در گوش من تایید می­کند: «آقا هم­ولایتی­های، رئیس مرکز، دست خالی به استان برگشته­اند!» یعنی آنکه داورانی نام­آشنا چون دکتر محمد سریر، دکتر شاهین فرهت، استاد صدیق تعریف، استاد راغب، محمد میرزمانی، یوسف زمانی، استاد باقری، سهیل، اسماعیل و... در گزینشی دلنشین چنان گلچین زیبایی را برگزیده­اند که به خاطر امضای دقیق و بی­شائبه آن سخت خاطره­انگیز و گیرا شده است و اگر در میان 215 اثر موسیقایی بوتم سمفونی خراسان برگزیده می­شود انتخابی شایسته است.

چنان می­نماید که آثار استان­ها به لحاظ ذائقه آفرینی و البته از حیث محتوی و کلام رسانه­ای از پس 15 جشنواره سالانه چنان قابلیتی یافته­اند که می­توانند در همه شبکه­های سراسری عرضه شوند و متاع پر خواهنده و خریداری باشند.

و حالا شب آخر است. شب اختتامیه! فضایی بشکوه و زیبا طراحی شده است. راستش من اما نگرانم! «بکان» می­گوید به خاطر نم فضا پوست دف و تنبک­ها افتاده است. «رامین» مدام دنبال بخاری گازی است تا با تف آن سازها را کوک نگه­دارد. وای نکند سیستم صوتی ایراد پیدا کند! سخنرانی مهندس ضرغامی، ریاست سازمان که شروع می­شود، آرام آرام در واژه­ها حل می­شوم، پایه صندلی­ام لق می­زند. مجبور می­شوم به یک طرف خیمه بزنم و دستانم را ستون کنم، اینطوری بهتر است، احساس می­کنم تمرکز بیشتری یافته­ام، ریاست سازمان شناخت اقوام را برگرفته از قول قدسی می­داند که در سوره حجرات آمده است و هدف از آن را معرفت می­داند، «ما نیاز به شناخت همدیگر داریم.» و همین «معرفت» است که می­تواند چشم­اندازهای بهتری را به فرادید آورد. آقای ضرغامی محکم صحبت می­کند و البته متین، معلوم است که حرف­هایش عاریتی نیست. آنجا که تولیدات سازمان را بررسی می­کند، می­گوید «اجازه بدهید من از تلاش همکارانم راضی نباشم» اقناع و رضایت باعث توقف است و البته توفیقی در توقف نیست. ضرغامی برای بیان مطالباتش از عوامل برنامه­ساز و مدیران فرهنگی از اصطلاح «راف کات فرهنگی» که آن بر ساخته­ خود می­داند؛ استفاده می­کند: یعنی پدیده­ای مفهومی با هدف دخالت مدیریت در بهسازی کارکرد تولید در موضوعات مختلف سازمان. برایم جالب است، کسی به صف مدیران اشاره می­کند و می­گوید اگر در گوش گیرند! حالا اختتامیه به میانه رسیده است و لابد نوبت تجلیل از عناصر برجسته سینما و تلویزیون، که سنت ماضی و البته پسندیده جشنواره است. داود رشیدی می­گوید: بهترین جایزه عمرم را گرفته­ام و پروانه معصومی با صدایی که آشکارا می­لرزید می­گوید «هنوز من در حیرتم!»

برنامه پایانی پیش از آنکه صاحبان تندیس را معرفی کنند، اجرای ارکستر «ایران سرزمین پاکان» است، چنان مجذوب شکوه تردیدناپذیر مراسم شده­ام که نگرانی­هایم را از دست داده­ام. گروه با نواختن ملودی­های آیینی ورود می­کنند و سپس کلام با گویش­های متنوع و با خوانش هنرمندان برجسته محلی عجین می­شود و در اوج، مارشی ایرانی اجرا می­شود که با آواز منبری و همخوانی نمایندگان موسیقی اقوام همراه می­شود و در هارمونی بشکوه واژه­ی «ایران» تمام می­شود.

صدای تشویق یک پارچه و پرشور است. به خودم می­آیم، تاریکای آسمان با بارقه­های درخشان به روشنا می­زند و دریا موج در موج نام ایران ر ا با لهجه­ای شیرین تکرار می­کند.

نوشته شده توسط والی زاده در 4 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

این خبری بود که بعد از چند ماهی تعلل بالاخره از طریق چند نشریه منتشر کردم و البته بازتاب های مختلفی داشت . بعضی ها به نقل از خودشان از "ثبت اثر ملی"سخن گفتند و بعضی دیگر به مالکیت اثر به نام رضا سقاییی اعتراض کردند . به هر حال لازم دیدم یک بار دیگر خبر را در اینجا منتشر کنم:

 نام رضا سقایی در فهرست صاحبان یکصد اثر برتر تاریخ موسیقی ایران قرار گرفت. به گزارش سایت مرکز موسیقی و سرود درپی فراخوان بزرگ این مرکز درخصوص معرفی صد اثر برتر موسیقی کشور یکهزار هنرمند برجسته با آراء خود آثار ماندگار کشور را برگزیدند که در این فهرست اثر زیبا و جاودان «دایه دایه» با خوانندگی رضا سقایی هم دیده می­شود. در بخش خوانندگان برتر هم که تلفیقی از ژانرهای مخلتف معرفی شده­اند رضا سقایی به واسطه حنجره درخشان و اجراهای ماندگارش و به نمایندگی از آثار مقامی و محلی در فهرست بیست خواننده برتر تاریخ موسیقی ایران انتخاب شده است.

در سایت مرکز موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما درباره طرح انتخاب یک اثر برتر آمده است: این طرح بزرگ توانست با جمع­بندی نظرات اهل فن صد اثر برتر موسیقیایی کشور را به هدف کاربرد در رسانه و بهره­گیری بهتر شبکه­ها و نیز ارائه الگویی مناسب برای آهنگسازان و خوانندگان معرفی کند. بی­تردید رایحه دلنشینی که از این انتخاب به مشام می­رسد به خاطر آن که امضای هزار آهنگساز، نوازنده، خواننده و دیگر عوامل برجسته موسیقی را در پای دارد بسیار پررنگ و زیبا است و به جهت آنکه نام خواننده­ای مردمی، صادق و توانمند را از دیار لرستان در خود دارد برای کارنامه فرهنگ استان مشعشع و افتخارآمیز است. ذکر نام رضا سقایی در فهرست بیست خواننده کشور به خاطر حنجره بی­بدیلش و خوانش آثاری که بازتاب باورهای عمیق مردم و آرمان­های شایسته آنهاست سخت خوشحال­کننده است.

 درباره این مطلب به نقل از تاریخ و ادبیات لرستان

مطلب نشریه لور در این ارتباط

لینک خبرگزاری ایرنا در این باره هم خواندنی است.

نوشته شده توسط والی زاده در 5 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط والی زاده در 5 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

---

وبلاگ هانا
هوشنگ حبیبی
براي فردا/داود ياراحمدي
وبلاگ زنده ياد مجتبي ايماني
مجله اينتر نتي لك
ايلام شناسي:خانزادي
عليرضا کرمی
اسد فرهمند
محمد برگی
عزیز کلهر
ارسلان مرشدی
مهتاب بازوند
احمد بیرانوند
مهرداد
علی گودرزیان
ابراهیم خدایی
مسعود مرادی
يك لر بلاگ
علي زيودار
لرستان در گردش گيتي
تليس: كرم الله حكمتي پور
داوود پناهي
اميد علي مسعودي
عليرضا آستانه
لر آنلاين
درباره بروجرد
خورمووه. رستگار فرد
شعر به روايت مردگان: رضا گودرزي
زني شبيه درخت:مريم نظري
نشريه اينترنتي لور
ارتباطات:مهدي فتاحي
تنها مثل خودم : عبدارضا شهبازي

نوشته شده توسط والی زاده در 5 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط والی زاده در 7 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

به نقل از فرمانده نیروی انتظامی در روزنامه جام جم آمده است که در "تنگه واشی" به طور کامل با پدیده بی حجابی مواجه ایم. راستش من کمی گیج شده ام شاید منظور ایشان این است که به طور کامل بدحجابی دیده می شود و گر نه اوضاع جور دیگری می شود!

در کناره اتوبان همت در پایین دست برج میلاد هر روز دیدن این تابلو برایم جالب است:
قابل توجه مشتریان محترم بانک تجارت: بنا به فرمان خداوند متعال به ۱۰۰درصد سرمایه گذاران قرض الحسنه در این بانک پاداش اخروی داده می شود و همچنین به دستور شورای پول و اعتبار به ۵ درصد این سرمایه گذاران در قالب قرعه کشی هدایایی داده می شود!


راستی راجع به ملتی که این روزها تمام دلخوشی جوانانش دیدن عکس های جدید یانگوم است چه باید گفت؟

نوشته شده توسط والی زاده در 7 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •